कविता:
मोहराज शर्मा
आमा ! जुन उदाउला र ????
आमा !!!
तिम्रो घाउ दुख्दैन भने, मैले एउटा कुरा भनुँ ?
तिम्रो काखमा तेर्सो परेर घटघटी दुध पिएको कुरा,
आखाँमा आँखा जुधाएर,
फाटेको वेला मन सिएका कुरा
आफु अचानो वनेर पनि ।
मलाई काखे वनाएर, मलिन मुस्कान सँग मख्ख पर्थेउ ।
आफ्नो गलो कटाएर,
पुल्पुलाउँदै भन्थेउ, कोखाइ, कोखाइ, ह्वाम्म’
आँसी-खुर्पेटो, डोको नाम्लो,
कुटपिस, ढिकी-जाँतो, भित्र बाहिर
मेलापात, बुर्हातन,
यि सब कुरा छिचोलेर,
च्याप्प समातेर, ग्वाम्ल्वाङ्ग वेर्दै न्यानो अँगालोमा, चुप्प म्वाई खान्थेउ,
खपि नसक्नु स्नेह, बर्षाउथ्यौ म माथि,
कति विशाल छाती होला मेरा लागि अविरल बगिरहने,
कति गुना ठूलो आकाश होला तिम्रो मन भित्र,
म पूर्ण चन्द्र बनेर उदाउने आशामा ।
आमा !!!
मलाई शंका छ
त्यो विशाल आकाशमा
प्रकाश नपोख्ने अर्ध चन्द्र उदाउँछ या,
शशिकला युक्त चन्द्र चाँदनीले पूर्ण आकार लिन्छ ।
तिमी नछुनी हुँदा,
सिकुवामा खाना खान्थ्यौ,
कहिले काँही हेपिन्थ्यौ घरेलु संस्कारबाट
आज थाहा भो
त्यो बेला तिमीलाई स्याहार चाहिन्थ्यो ।
विडम्बना न कसैले स्यहार गर्यो
न कसैले प्यार गर्यो
कहिले काँही बर्खे झरी खस्थे तिम्रो आँखाबाट
कहिले बादल फाटेर छ्याङ आकाश खुले जस्तै हुन्थ्यो
मलाइ हेरेर ।
आमा !!!
तिम्रो आशाको त्यान्द्रो कति झिनो छ भन्ने कुरा
मलाई मात्रै छ ।
तिमीले कति बर्खा वितायौ, त्यही चर्खामा
तिमीले कति पुस वितायौ, त्यही उकुस मुकुसमा,
हेर्दा हेर्दै केश फुलाउँदै छौ तिमी ।
जुन उदाउने आशामा मनको आकाशमा
यति खेर मं सँग धेरै प्रश्न छन्
तिमी जहाँ छौ म त्यहाँ छैन
कसरी घाम दिन सक्छु र ?
इमान हराएको देशमा
कसरी राम दिन सक्छु र ?
मलाई जन्माउने तिमी, तिमीलाई जन्माउने यो माटो
यही माटोमा फाटो छ अहिले
न निति मिल्छ न नेता मिल्छन्
न रीति मिल्छ न थिति मिल्छ
त्यसैले विश्वास हराएको वेला
आफ्नौ बाटोको माटो हराएको बेला
आफ्नौ देश हराएको बेला
शेष नरहने गरी अवशेष हराएको वेला
कसरी भनूँ तिम्रो आकाशको जुन पुरै उदाउँछ भनेर ।
