भेरीको किनारमा
म रुंदारुंदै थाकेछु भने
मलाई सम्हालेर
किनाराकै छेउको बगरमा राखिदिनू' भेरीको पानी र जिन्दगी निरन्तर बगिरहेछ'
कतै भेरी पनि बग्दाबग्दै थाकेछ भने
मलाई भेरीको किनारबाट उठाएर
मेरो आंसुको नदीमा बगाइदिनू
भेरीको किनारमा
म रुंदारुंदै कतै थाकेछु भने'

कतै मन लुकाउने ठाउं नभएर भाग्दाभाग्दै
मनहरूबाटै धेरै टाढा भागिएछ भने
मलाई बाटैबाट र्फकाएर ल्याउनू
र भेरीको किनारमा लमतन्न सुताइदिनू
जसमा टेकेर
धेरैले आफ्नो गन्तव्य पूरा गर्नेछन्
भेरीको किनारमा
म रुंदारुंदै कतै थाकेछु भने' ।

इलामले जुन बेला चिया रोप्यो
त्यस बेला उसले देशलाई सम्झयो
र देशलाई चियाबगान बनाउने सपना देख्यो

इलामको परिचय त हरियालीमा खुल्दै गयो
तर देश झन् उजाडिंदै/रित्तिंदै गयो
देश-   कतै परिवेशमा रित्तियो
कतै भावनामा रित्तियो
कतै संवेदनामा रित्तियो
कतै अनुभूतिमा रित्तियो
कतै प्रेममा रित्तियो
कतै घृणामा रित्तियो
क्रमशः रित्तिंदै गयो

इलाम आफू त रित्तिएन
तर नीलो आकाशको एक कुनाबाट
देश रित्तिएको विवश हेरिर≈यो

रित्तिनु " बादलिनु " अंध्यारिनु " देशको नियति

मौन दुखेर हामी
चुपचाप देशको अध्यारो पछयाउदै गयौ
देशलाई चियाबगान बनाउने सपना
इलामले सम्झेरै बिर्सन बाध्य भयो
वियोगको प्रेमपीडामा देश हामीसामु उभियो

अहिले इलामको सपना टुटेको छ
र टुटेको सपना प्रश्नचि≈न बनेको छ

इलामको चाहना अब कसले पूरा गर्ने -
जङ्गल सखाप पार्नेहरूको भीडले कि
सहर र गाउ-बस्ती उजाड पार्ने शक्तिले ⁄
म त्यसको उत्तर, उत्तरविहीन भीडलाई होइन
ती चियाका बोटहरूलाई सोधिरहेछु
जसले यसको जवानफ चुपचाप दिन सक्छ ।